Nederland. #18

Nederland, het land waar ik ben geboren en opgegroeid, het land waar de boeren er al waren in 5300 voor Christus, maar waar zij nu bedreigd worden. Een land waarin we tolerant waren. Waar een multiculturele samenleving mogelijk was en een maatschappij vormden waarin samenwerken vanzelfsprekend was. Het maakte niet uit waar je vandaan kwam, waar je in geloofde of wat je geaardheid was. ‘Mijn’ Nederland was een land waar iedereen welkom was, waar culturen werden aangemoedigd met de bijbehorende uitingen. Waar wij mee aten met onze buitenlandse buren en alle kinderen met elkaar mochten spelen. Nederland was een land waar je trots op was.

Wat is er met dat land gebeurd? Waarom moeten we ineens in discussie gaan over de culturele uitingen? De één wilde ineens hoofddoekjes verbieden, waar de ander van Zwarte Piet verlost wilde worden. Opeens waren moslims terroristen en blanken mensen racisten. Marokkanen moesten het land maar uitgezet worden en asielzoekers zijn onze grootste vijand. Beoordelen we elkaar op onze banen en om relevant te blijven moeten de jodenkoeken en negerzoenen het ontgelden, gaven we ons eten andere namen. Ineens was de grootste zorg niet meer bij onze voedselkwaliteit. Asperge werd een groente die beledigend zou zijn voor mensen met Asperger. Zelfs Carnaval is niet meer zoals wij het altijd kenden. De vele variaties in kostuums is ingekrompen, de typische hits zouden nu een belediging vormen, zelfs afstotend zijn.

Wat is er gebeurd met dat prachtige land waar mensen elkaar hielpen zonder te vragen? Onbaatzuchtig, gewoon omdat het kon. Assertief zijn is tegenwoordig het nieuwe onbeschoft, tot zover de vrijheid van meningsuiting, tot zover het land waar wij, ongeacht onze verschillende opvattingen en meningen, gewoon naast elkaar konden lopen. Nederland is een rechtsstaat, iedereen heeft dezelfde rechten, toch geven wij anderen graag het gevoel dat dit niet zo is, waarom? Waarom zou een ander persoon niet evenveel rechten mogen hebben? Sinds wanneer is het land waar ik ooit nog zo gek op was, een land geworden waar ik mij voor schaam? De tweedeling in onze samenleving wordt alleen maar groter. De kloof tussen allochtoon en autochtoon is inmiddels net zo groot geworden als de kloof tussen de  hoog-en laagopgeleiden.

Maar moet er echt een tweedeling zijn? Waarom zou een laagopgeleide niet hetzelfde werk aankunnen als een hoogopgeleide? Waarom moet er zo’n overduidelijk verschil zijn tussen arm en rijk? Maakt de financiële status dan echt zoveel uit op sociaal gebied? Wat maakt het uit dat iemand’s ouders elders geboren zijn of noodgedwongen hun land zijn ontvlucht, het Nederland waarin ik werd grootgebracht omarmde dit. Waarom is dat anno 2020 zo’n groot probleem geworden? Is Nederland dan ineens zo bekrompen om alles over één kant te scheren? Het is ouderwets denken ”het is al gebeurd, het gebeurd zo weer.” Waarvoor gebruiken we het woord vergiffenis nog dan? Ik dacht dat Nederland zo’n vergevingsgezind, liefdevol land was.

Wat is er met ‘mijn’ Nederland gebeurd? Dat tolerante waar wij zo bekend om staan bij andere landen, of was dat altijd al repressieve tolerantie? Die nuchterheid, die ook nu in de raarste tijden zichtbaar en voelbaar is, waar gaat die nuchterheid heen wanneer er om gevraagd wordt? Wat is Nederland, met al zijn normen en waarden, dan nog wanneer het land zich afkeert tegen een samenleving die van iedereen is? Als de rug wordt gekeerd naar mensen die vragen om hulp? Wat is gebeurd met het land waar wij met zijn alle aan hebben gewerkt? Waarin wij met zijn alle lief en leed hebben gedeeld, het land waar we lang geleden nog zo trots op waren. Het land wat ooit een front vormde, maar nu al niet meer op één lijn kan zitten wanneer een virus ons land binnentreedt en het enige wat van ons gevraagd wordt, is om aan een ander te denken. Waar wij ooit zo goed in waren en wij zonder bezwaren deden, dat ene ding lijkt nu opeens een gebrek te zijn.

De tweedeling wordt elke dag steeds groter, duidelijker. De ene helft die vasthoudt aan de normen en waarden die ons land zo mooi maakte, en de andere helft die winkels leeg koopt en moeite heeft met thuisblijven. Dat terwijl er zoveel mensen zijn die uit zichzelf of vanuit hun beroep zonder klagen doet wat een Nederlander hoort te doen. Waar de Nederlander zo bekend om staat. Waar zijn onze principes? Waar is het respect, de tolerantie wanneer die het meeste nodig is? Waar is het land wat ik zo graag door wilde geven aan de volgende generatie? Dat Nederland verlang ik zo naar, dat land wat met liefde al zoveel verder kon komen. Dit land.. Dat laat ik liever links liggen.

Nederland, wat ben je toch een vreemd land, maar prachtig zul je altijd zijn.
Klein land, wat ben je groot in je macht, sterk maar toch altijd zo klein.
Lief land, met je gebreken en verborgenheden, door regen en zonneschijn.
Nederig land, zo vertrouwd en toch zo vervreemd, maar zoals jou is er geen één.

Corine.
©Hoogland Producties / Sven Fotografie