Ons geliefde horeca.. #16

Hey hoi lieve lezers, vandaag doe ik mee in de corona hype, het geluid van de massahysterie en het trage reactievermogen van ons kabinet.

ik wou er helemaal geen woord over vuil maken, maar door de maatregelen die gisteren zijn doorgevoerd werd ik ook geraakt, mijn sector is op slot gegaan. Misschien beseft Nederland nu wel hoe belangrijk onze sector is, nee wij zijn geen boeren maar wel creatief met hun producten. Steeds meer bedrijven binnen onze sector halen rechtstreeks bij de boeren, de grotere ondernemingen blijven bij de groothandelaars zoals de Makro en de Sligro. Maar dat is niet ons huidige probleem..

Toen de maatregel werd ingeluid had ik niet verwacht dat het zo snel moest, ik en vele collega’s staan met de handen in het haar, wij moesten vanmorgen meteen alles in gang zetten op de hoop iets van een inkomen te hebben, geloof het of niet, maar veel horeca werknemers zijn uitzendkrachten. Ik werd persoonlijk nog niet eerder zo getroffen en eerlijk waar mijn hart jankt tranen met tuiten en op het moment rollen ze ook daadwerkelijk over mijn wangen.

Ik hou van mijn werk, ondanks de strijd om dit werk te kunnen doen en de pijn aan het einde van de dag, geniet ik van elke seconde. Ik leef voor de werkzaamheden op het laagste loonstrookje, natuurlijk kent de horeca ook de wat mindere kanten en is het soms ook zwaar. Het blijft dankbaar werk. De tevredenheid na een succesvolle dag, de praatjes met de gasten, de humor onderling en vooral het begrip maakt dit tot één van de mooiste beroepen. We maken dingen en plekken mee die met geen pen te beschrijven zijn. Horeca is een brede sector, er zijn heel veel mogelijkheden, maar we hebben het allemaal al een keer gedaan. In sommige gevallen zijn de tijden en de werkdruk bijna onmenselijk, maar ik doe niets liever dan nachten doorhalen om mensen van hun drank en eten te voorzien op een festival, of achter de tap te staan tijdens een evenement. Debrasseren tijdens een vakbeurs, in de keuken helpen of met een dienblad rond te lopen en vragen of alles naar wens is. Voldoening halen uit de vermoeide glimlach van mijn werkgever, of achteraf napraten met collega’s over die ene gast met zijn aparte vraag of dat lieve kind met zijn ondeugende oogjes die je dat ene extra snoepje gaf, of die knul met die krullen en toepasselijke grappen, dat oudere stel aan tafel vijf die je ruim een halfuur van je werk hielden omdat ze zo graag wilden weten wat je favoriete dingetje was, want zij waren na 50 jaar in de horeca met pensioen gegaan en miste het werk zo verschrikkelijk veel. Die ene catering klus die je nooit meer zal vergeten, of dat ene festival waar je fijne collega’s hebt ontmoet, of dat evenement waar je ineens moest improviseren want de pin deed het niet meer. Mooier dan dit, dat kan toch niet?

Mensen komen naar ons toe om hun ei kwijt te kunnen, hun verdriet of boosheid weg te drinken, omdat er iets te vieren valt, gewoon even gezellig met de familie lunchen, of vrienden die elkaar weerzien onder het genot van een biertje of een wijntje. Gezamelijk de formule 1 willen kijken, of oranje zien spelen met zoveel anderen, want samen is altijd fijner dan alleen. De horeca is zoveel meer dan de pizzeria op de hoek van de straat of de shoarmazaak met die overheerlijke kapsalon. Het is passie, het is samen brengen, samen komen en samen zijn. Het is liefde voor zowel de mensen als het eten, verbazing over de mogelijkheden met voedsel, herontdekken en blijven groeien. Het is de deuren open gooien voor iedereen, toeristen, eigen bevolking, ieder geloof, man of vrouw, jongen of meisje, kinderen en ouderen, soms ook dieren, iedereen is welkom en wordt met dezelfde gelijkheid en respect behandeld, want ook dat is de horeca.

Het is een andere soort pijn om te zien hoe leeg de straten zijn, deuren die gesloten zijn, voor het eerst ben je niet meer welkom in onze hartverwarmende horeca. Terassen zijn weg of staan er stilletjes bij, de bordjes zijn omgedraaid, de lichten blijven uit.. De sfeer is verdwenen, de mensen kijken zoekend om zich heen, verlangend naar hun plekje aan de bar, of aan die ene tafel in de lunchroom. Verlangend naar menselijk contact, de saamhorigheid. Het breekt mijn hart om mijn geliefde sector zo te zien. Ondernemers zoeken naar een oplossing, want niet alleen hun werknemers staan op straat, maar hun voedselvoorraad ligt er ook maar doelloos bij. De meeste proberen van iets negatiefs iets positiefs te maken en doneren de voorraad aan de voedselbank, voor hun is dit een onzelfzuchtige daad, zij zullen er niks voor terug kijken, en dat laat het kloppende hart van de horeca zien. Zij kiezen ervoor om mensen te blijven helpen, simpelweg omdat zij deze optie hebben. Maar als de voedselvoorraad er doorheen is, de koelkasten en diepvriezers weer leeg zijn, wie vult deze dan weer aan wanneer de deuren weer open mogen? Teveel ondernemers nemen nu het risico dat hun deuren gesloten zullen blijven, de kosten blijven gemaakt worden, maar het inkomen houdt op. Betekent het eind van de ene crisis, het begin van de andere crisis?

De horecasector is nooit een makkelijke geweest en als medewerkers horen we vaak “je krijgt onderbetaald.” Deze heb ik sinds gisteravond ook vaker gehoord dan in de afgelopen vier jaar, het is een feit, maar ik doe het maar al te graag voor dat loon. Ze zeggen toch dat je moet doen waar je gelukkig van wordt? Horeca it is, maar op deze manier haast onmogelijk. Ja, ik begrijp waarom er voor gekozen is om alles op slot te gooien, voor in ieder geval drie weken en mogelijk langer alle deuren dicht te houden. Maar hoe moet het dan met ons? De werknemers? Gooit de overheid het potje voor ons open, zodat wij onze gezinnen en onze rekeningen kunnen blijven onderhouden en betalen? Hoe moeten wij nu onze dagen gaan spenderen? Ik mankeer niks, dus waarom zou ik geïsoleerd thuis blijven zitten? Hoe gaat het verder met de studenten en de docenten? Gaan zij hun examens nog kunnen doen? Gaan we echt verbaasd reageren als er rellen ontstaan, of onze jeugd zich weer eens verveeld en dingen doen die strafbaar zijn, of voor overlast zorgen? Gaan we echt maar gewoon alles op slot gooien en dingen op zijn beloop laten?

Ook voor de jeugd was de horeca een ontsnapping, want ook de uitgaansgelegenheden vallen onder deze sector. Het lijkt misschien maar gewoon een beroep en gewoon een sector die alles wat luxer en leuker maakt, maar de horeca is veel meer dan dat, en dat maakt het dankbaar werk. Maar als de horeca wegvalt, wat doe je dan?

Corine.
©Hoogland Producties / Sven Fotografie
Foto ©Horeca be like

Advertenties