Hoenderloo.. Het spijt me. #15

Ook deze week een tweede column. Ik schreef eerder al over gesloten jeugdzorg in een persoonlijk stuk, de hoenderloo groep kwam ook toen al voorbij en dat is precies de groep waar het vandaag over gaat.

De Hoenderloo groep kwam jaren geleden al in opspraak vanwege hun Glen Mills School, waar ook de film ‘Cool’ werd opgenomen. Dat het een omstreden groep betreft zijn we al langere tijd achter, maar het is ook de huisvesting voor ruim 200 kinderen met complexe problemen die het daar wel naar hun zin hebben. Hoenderloo is één van de weinige groepen die deze kinderen de zorg kan geven die zij nodig hebben. De instelling voor zowel open als gesloten jeugdzorg wordt zelfs door de jeugd gewaardeerd, en dat zegt veel. Toen ik voor dit dilemma kwam te staan, stond Hoenderloo ook bij mij op nummer één. Zij zagen het kind, zij zagen de problematiek, maar altijd los van elkaar. Zij sloegen met de vuist op tafel omdat zij vonden dat de jeugd een betere behandeling verdienden.

Al enige tijd is er sprake van sluiting, gisteren werd het officieel bekend gemaakt. De meest geliefde jeugdzorginstelling sluit de deuren. Het eerste wat er dan door je heen schiet is “wat gebeurd er met die jeugd?” die krijgen een tijdelijke passende plek terwijl zij wachten op een definitieve plaatsing. Maar wat voor jullie passend lijkt, is voor hen vaak het tegenovergestelde. Het herplaatsen van een kind doe je niet even zo gemakkelijk, het is geen plant die van de ene naar de andere vensterbank wordt verhuisd. Al ziet jeugdzorg het wel zo. Een kind hoort niet in een half jaar tijd naar twee nieuwe plekken te gaan. De Hoenderloo jeugd is gevuld met wanhoop en onzekerheid. Enkele van hen die nog liever uit het leven stappen dan nog een keer naar andere groep te gaan. Ik snap ze wel. De stress, het opnieuw moeten beginnen, nieuwe mensen, nieuwe begeleiders.. Geen van hun wordt bij elkaar geplaatst en de begeleiders gaan niet mee.

Maar net zoals veel groepen vormen ze ook op Hoenderloo een familie. Het zijn geen kamergenoten of vrienden. Zij maken alles met elkaar mee. Als ze niks meer hebben, hebben ze elkaar. Alles wat zij met elkaar maar ook individueel hebben bereikt is teniet gedaan, want nu moeten zij weer helemaal opnieuw beginnen. De jeugd voelt zich al tot last, dit wordt met de herplaatsingen alleen maar meer getriggerd, haastig worden zij ergens ondergebracht waar geen behandeling van start mag gaan en de behandeling niet verder kàn gaan. Wat voor een gevoel geef je ze dan? Doelloos, ontwetend en bang zitten zij binnen de muren van een onbekende plek tevergeefs te wachten op hun laatste halte. Die ene groep die hun ‘thuis’ moet gaan vervangen. Krapte in de zorg voor de kinderen, de één op één behandeling waar meer dan de helft baat bij heeft, vervalt. Extra personeel kost geld, anders had de Hoenderloo groep gewoon open kunnen blijven.

Deze jeugd heeft de afgelopen maanden al in verstikkende onzekerheid gezeten, begeleiders werden tijdelijk vervangen door minder gekwalificeerde medewerkers waardoor de opgevangen jeugd niet de zorg krijgt die zij nodig hebben. Is geld dan echt zoveel meer waard dan het leven van een kind? Wat als dit jou kind was? De meeste kinderen die in Hoenderloo zijn opgevangen hebben zulke complexe problemen dat zij niet zomaar naar elke groep kunnen, vaak hebben zij al veel groepen gezien voordat ze hier terecht kwamen. Simpelweg omdat er te weinig instellingen zijn die deze zorg kunnen realiseren. Één instelling komt in de buurt van wat Hoenderloo te bieden heeft. Horizon. Zij vangen ook jongeren op die de zwaarste vorm van jeugdzorg nodig hebben, maar ook dan zijn er weer zorgen over de financiering en kunnen zij met de beperkte locaties ruim 200 kinderen opvangen? Wil je je kind überhaupt aan hun zorg toevertrouwen? Horizon kennen we eigenlijk niet. Maar hun twee jeugdzorginstellingen in Harreveld kennen we wel, vooral de gesloten jeugdzorg, ook wel jeudgdzorgPlus+ genoemd. Al jaren komt laatstgenoemde in een negatief daglicht en niet zonder reden, ook hun blijven tekortschieten met alle gevolgen van dien. Gevolgen waar wij niet mee worden geconfronteerd, maar die voor hun de rest van hun leven kan bepalen.

Het is zo makkelijk om een kind uit huis te plaatsen, in de ogen van jeugdzorg of de inmiddels Veilig Thuis organisatie, lijkt dit de enige optie voor veel kinderen en jongeren, zij worden elders geplaatst gebaseerd op hun problematiek, maar niet voor iedereen geld een gedragsprobleem. Toch worden de meeste jongeren bij elkaar in één hok gegooid, ongeacht hun problemen, waar ruimte is, zullen ze heengaan. Is dat dan beter voor het kind? Een chaotische plek, die misschien nog wel gevaarlijker is? Weggetrokken van hun omgeving om vervolgens aan hun lot overgelaten te worden. Hoenderloo was een groep waarin dit niet gebeurde, maar nu gebeurd het alsnog. De kinderen worden weer van het kastje naar de muur geschoven.. De belangrijkste vraag is, waar is er plek? Er wordt niet gekeken naar de vraag die de hoogste prioriteit zou moeten hebben. Wat is het beste voor dit kind?

Zolang de jeugd maar ondergebracht kan worden en jeugdzorg een pluim in de reet krijgt, kijkt niemand om naar de kinderen die van onze maatschappij afhankelijk zijn. Zij kijken naar ons met angst in hun ogen en hulpvragen in hun hart, maar we hebben ze al te vaak in de steek gelaten. Dit is de jeugd die wij maken of kraken, helaas wordt er steeds meer gekraakt. Deze kinderen verdienen hulp, zij hebben het recht oppassende hulp, maar er wordt niks anders gedaan dan ze aan hun lot over te laten en te straffen wanneer zij het pad bewandelen die voor hun het meest logische is. Maar wie is hier nou daadwerkelijk fout?

Corine.

©Hoogland Producties / Sven Fotografie

Advertenties