Demonstreren, grondrechten.. We doen het. #14

Goededag lieve lezers! Deze week neem ik de column naar een hogere plek, een onderwerp waar veel over getwist wordt.

In Nederland kennen wij grondwetten, deze grondwetten beschermen onze vrijheden tegenover de overheid. Maar dit betekent niet dat we dus maar gewoon alles mogen doen, al is het wel zo makkelijk gedacht. Artikel 6 en 9 van de grondrechten zeggen duidelijk dat men recht heeft op vrijheid van vergadering en betoging en dus mag demonstreren. Maar om het nog iets gecompliceerder te maken, hebben we met onze rechten wel te maken met de wet openbare manifestaties, oftewel Wom. Omdat dit grondrechten zijn, wordt er gekozen voor een kennisgevingstelsel. Dit houd in dat de burgermeester de nodige veiligheidsmaatregelen mag en kan nemen om de demonstratie ordelijk en vreedzaam te laten verlopen, ook mag deze beperkingen stellen. De burgemeester mag de demonstratie echter niet tegenhouden of vroegtijdig stil leggen tenzij dit ter bescherming is van de gezondheid, het verkeer ernstige hinder ervaart of ter bestrijding van wanordelijkheden. Ook mag de burgemeester een betoging niet beëindigen of weigeren op basis van de inhoud. Is de demonstratie niet aangemeld bij de gemeente, kan de burgemeester deze wél weigeren of beëindigen. Dus waarom demonstreren wij niet massaal?

Boeren, leraren, scholieren, zorgmedewerkers, ouderen en bouwers zijn allemaal al een keer of vaker de straat op geweest. Zo geshockeerd als Nederland was, zo vergeetachtig is het dus ook. Zo werden de babyboomers niet zomaar de ‘protestgeneratie’ genoemd. Nederland is dus wel degelijk een demonstratieland en daar mogen we best trots op zijn.

Een demonstratie is een collectieve actie, in groepsverband uiten mensen hun onvrede, steeds vaker is dit politiek gericht. Zo’n demonstratie is een vorm van minderheidsgedrag. Zo kun je kijken naar de duizenden boeren die op het malieveld stonden, in een land waar er miljoenen van zijn, stonden zij ook voor hén in Den Haag.

Protesteren is een tegenbeweging, door te protesteren geven mensen aan dat zij het ergens niet mee eens zijn en presenteren hetgeen waar zij wel achter staan. In de simpele gedachten kun je dit zien als compromissen willen sluiten. Maar vergis je vooral niet. Het is een manier om te laten zien dat je waarde hecht aan wat belangrijk is, dat je in rechtvaardige waarden blijft geloven en dit aan de wereld laat zien. Door je in een menigte te voegen met dezelfde belangen laat je ook zien niet bang te zijn om voor je waarden op te komen.

Maar waarom blijven er zoveel mensen weg van een demonstratie, die ook voor hun zo belangrijk is? Deze vraag vliegt al maanden door de gedachten van de mensen die wel gaan, een levendig discussiepunt in onze huidige maatschappij en die mag ook wel eens uitgepluisd worden. Waarom blijf jij thuis? Velen geven hun werk op als excuus. Zij konden geen vrij krijgen, kunnen hun baan verliezen of hebben een functie waarin een demonstratie bezoeken niet met dank wordt afgenomen. Natuurlijk is dit een reden en kunnen we hier niet iedereen op aanvallen. Ik ben te ziek, ik heb dit, ik heb dat.. Ja, oke. Ook gezondheidsredenen zijn een reden om niet te gaan, toch zie ik op veel demonstraties mensen op krukken en in scootmobiels die vervolgens dagen lang op bed liggen omdat ze letterlijk op zijn van die ene dag, maar ook dit is voor iedereen een andere ervaring.

Als iemand die volledig achter de grondrechten staat en het belangrijk vindt om wél te gaan, stoor ik mij enorm aan de mensen die schreeuwen dat ze willen komen maar alleen als er meer dan zoveel honderd anderen zijn. Als iedereen zo zou denken komt er helemaal niemand. Ook jij, die om deze reden thuis blijft, bent van belang. Het draagvlak moet ergens vandaan komen en dat begint bij jou. Demonstreren is een recht wat je nooit voor lief mag nemen, het houd zoveel meer in dan met zijn alle naar één locatie te komen. Maar als zij daar staan, ook voor jou, laat ze dan niet in de steek. Zij staan daar, door weer en wind, voor hun belang, maar ook voor dat van jou. Samen sta je sterker. Ongeacht de organiserende partij, ongeacht de aantal mensen die je wel of niet mag, ongeacht de risico’s, ongeacht de reis.

Hetzelfde geld voor ons stemrecht, in Nederland mag je zolang je de Nederlandse nationaliteit hebt, vanaf je 18e levensjaar stemmen. Je bent echter niet verplicht om te stemmen, maar ook hier geldt, de meeste stemmen gelden. Het is dan ook van groot belang dat je dit wel doet en het liefste voor de partij waar jij 100% achter staat. Ongeacht wat de rest van Nederland vindt. Kiezers kunnen een blanco stembiljet inleveren, deze stem wordt dan ongeldig verklaard, de stem wordt dus niet aan de grootste partij gegeven. Als je niet stemt, neemt dit binnen de maatschappij je recht tot meepraten enigszins weg. ‘Dan had je maar moeten stemmen’ is wat je dan zult horen. Ergens hebben zij wel gelijk, jou stem had misschien wel het verschil gemaakt. Want geloof het of niet, je stem telt wel degelijk. Helaas zit er een addertje onder het gras waardoor sommige partijen en politici niet direct aan de ‘macht’ komen. Maar ook dan wordt jou stem meegeteld.

Geen actie, is ook actie, maar is dat wat je de toekomstige generaties wilt meegeven?

Corine Frelink – Dekker.

©Hoogland Producties / Sven Fotografie