De operatie. Het herstel. De diagnoses. #13

Het was niet de bedoeling om deze week een column te publiceren, maar het moest er toch uit..

1 april 2019.. Die bewuste maandagochtend had ik nog geen idee waar ik in terecht zou komen, ik was niet voorbereid op de nachtmerrie die mij 326 dagen later nog steeds wakker zou houden. Die 10 maanden later nog steeds mijn hart zou breken en het gevoel van pure wanhoop aan mij terug zou geven.

Die maand blijft voor mij de moeilijkste. De weken gevuld met misselijkheid, slapeloosheid, lusteloosheid, een intense pijn door mijn hele lichaam, de spoedeisende hulp, de paniekaanvallen, de rolstoel, de krukken, de hechtingen waarvan er één niet dicht was en het amputatie gesprek staan me nog heel bewust bij. Ik werd recentelijk pas voor de eerste keer geconfronteerd met die dag zelf. Ik had het al die maanden onbewust in een donker hoekje weggestopt, de pijn, de paniek, de machteloosheid.. Niet beseffende dat dit de dagelijkse sleur zou worden.

Een anderhalve maand later liep ik weer voor de eerste keer, dat gevoel blijft onbeschrijfelijk, maar soms voelt het nog steeds als die eerste keer wanneer ik uit bed stap en de pijn niet direct voel. Ik heb mij toen zo ontzettend veel zorgen gemaakt over mijn lichaam, dat kleine tempeltje dat achteraf meer aan kon dan ik zelf had verwacht. Wat was ik trots, trots op het uithoudingsvermogen, de vele momenten dat het even leek in te storten maar toch door bleef vechten voor de genezing. En het had veel te verduren..

Een klassiek gevalletje van posttraumatische dystrofie, geen één symptoom bleef weg. De nachten in bed huilend van de stress en de pijn, de angst voor de tremors, temperatuursverandering, kleurverandering, de gigantische zwelling en de gevoelsstoornissen die mij op elk moment van de dag overvielen. De tranen die in het eerste halfjaar zijn gevallen, zijn genoeg voor een heel regenseizoen, maar mijn lichaam gaf geen seconde op. Ik heb het gehaat en vervloekt en op dit moment doe ik dat weer. Onterecht, dat weet ik ook wel.

Na de eerste vier maanden leken de moeilijkste dagen achter de rug, ik moest weer helemaal opnieuw beginnen, met een litteken dat nog altijd vuurrood was, gevoelloosheid, maar de pijn kwam er altijd doorheen. Sporten, wandelen, ik had weer een doel en ik ging ervoor. Niks kon mij stoppen, net terug van mijn orthopeed kon ik niet wachten om het nieuws te delen. Mijn herstel ging zo goed, zelfs hij stond er versteld van. Ik overigens ook, maar het ging allemaal net even iets te goed.. Als ik had geweten wat mij 9 augustus te wachten stond, was ik die bewuste dag de deur niet uitgegaan of was ik door gefietst. Dat praatje had later ook wel gekund. Maar dat is altijd achteraf.

Die bewuste dag ging ik in één klap tien stappen terug, al was het voor mijn gevoel veel meer. Zijn tanden miste net mijn litteken, maar ontweek niet mijn enkelbanden en creëerde een nog lelijkere wond aan de andere kant van diezelfde enkel. Die vervloekte herdershond. Boos was niet de eerste emotie die in mij opkwam, paniek overheerste. Boos dat kwam later, maar waar was ik nou echt boos op, en op wie? Frustratie, een ongekende scherpe pijn, een wond die maar niet wou genezen, daar gingen we weer.. Ik was niet boos op de hond, zijn ras was niet verantwoordelijk voor zijn daad. Ik had hem niet geprovoceerd, niet bewust een aanleiding gegeven. De eigenaar was fout, maar ik kende hem en praat nu nog steeds met hem, hij had dit ook niet verwacht. Mijn moeder, die er bij was, praat er liever niet over. Ik begrijp haar wel, ik zeg er liever ook niks over. Maar het litteken valt op, de vragen worden gesteld, wat moet je dan?

Het duurde even voordat ik durfde te erkennen dat ik niet meer dezelfde was, ik had hulp nodig, wat was er met mij aan de hand? Waarom krimp ik in elkaar zodra er een hond blaft en wil ik vluchten wanneer een hond even iets te groot is, en raak ik in blinde paniek als ik niet snel genoeg weg kan komen? Zielenknijper zegt u het maar.. Posttraumatische stressstoornis. Op de achtergrond was het al aanwezig, mijn operatie en de gebeurtenissen daarna hadden de nodige schade al aangericht, maar dat ene incident zorgde ervoor dat het naar de voorgrond kwam. Hallo, PTSS. Hoe gaat het ermee? Opzich wel goed.

Het is niet zo ernstig dat ik het elke dag moeilijk heb of elke week erover moet praten. Ik herken het, en dat is soms mijn voordeel, ik weet wat mijn ‘triggerpoints’ zijn en probeer deze te vermijden zonder dat het invloed heeft op mijn sociale leven. Maar het blijft soms moeilijk om anderen duidelijk te maken dat je liever even elders wacht, al zal hun hond vast geen vlieg kwaad doen. Je ouders? Ik ontmoet ze wel een andere keer. Nee joh, ga maar, ik wacht wel. Helemaal geen probleem, zolang je die hond maar bij je houdt.

In oktober zei ik dat ik nieuwsgierig was naar het komende halfjaar, 5 maanden later zou ik willen dat ik dit nooit had gezegd. Mijn dystrofie heeft ruimte gemaakt voor hyperpathie, overgevoeligheid voor pijnprikkels. Ook weer iets waar we helemaal niks mee kunnen. Pijnstillers zijn geen gewenste optie en het effect ervan is gebasseerd op puur geluk. Ik heb mijn hele herstel zonder medicatie gedaan, dit moet ook wel lukken. Mijn zenuw is gelukkig niet beschadigd, alleen ligt de hele boel daarbinnen in de knoop. Waar ik vorig jaar mijn enkel niet verder kon beschadigen, loop ik nu het risico met elke stap die ik zet. Alsof het nog altijd rood paarse winkelhaak litteken zo al niet vervelend genoeg was, is het ook nog steeds een hinder in de dagelijkse dingen en maakt de hyperpathie het niet makkelijker. Hoelang dit aanhoud is onzeker en dit keer is er niks aan te doen, dus ik wacht en hoop dat ik dit hoofstuk ooit mag afsluiten. Hoe lastig het soms ook is en hoe zwaar mijn hart nu is, zolang dit lichaam blijft strijden, doe ik dat ook. Opgeven is geen optie..

Wat is posttraumatische stressstoornis?
PTSS is een stress stoornis die zich na een heftige gebeurtenis ontwikkeld, maar dat gebeurd niet altijd. Veel mensen denken al snel dat de persoon constant stress ervaart, maar eigenlijk is het een angststoornis. Je leeft met constante angst, je bent altijd alert op je omgeving, je zoekt naar het gevaar en de vluchtroutes. Er zijn verschillende vormen van PTSS en niet iedereen ervaart dezelfde symptomen. Wat de meeste wel vaak met elkaar gemeen hebben zijn de herbelevingen die onverwachts optreden. De nachtmerries die soms langere tijd uit kunnen blijven en spontaan weer terugkeren. De reactie zodra er een triggerpoint plaatsvind is voor iedereen verschillend en ook bij elke triggerpoint weer anders. Het negeren van de gebeurtenis is een manier van overleven, ook dit doet iedereen anders. De één praat wel, maar oppervlakkig. De ander vermijd álles wat ermee te maken heeft zoals de plaatsen, de mensen of de confronterende activiteiten. PTSS maakt mensen prikkelbaarder. Ik merk het ook aan mezelf, dan moet ik even weer tot tien tellen en tegen mezelf zeggen dat dit niet is wie ik ben. Want PTSS is iets wat je hebt, niet wat je bent.

Liefs,
Corine.

Advertenties