Kanker draag je niet alleen.. #9


Kanker draag je niet alleen.

Een vervelend woord dat met elke uitspraak door merg en been gaat. De ziekte, het scheldwoord. Het rolt soms zo makkelijk over de tong, en toch geeft het zo’n verstikkend gevoel.

Vandaag is het Wereld Kanker Dag. Een loodzware dag, maar vol met strijdlust en goede hoop. Steeds meer mensen genezen, maar de helft van hen overlijd alsnog. De chemo heeft hun lichaam kapot gemaakt, sneller dan de kanker daar de kans voor kreeg. Naast de ziekte is ook de behandeling een heftige impact op zowel de fysieke als de mentale gezondheid.

Kanker kan op elke leeftijd voorkomen en op téveel verschillende manieren binnentreden. Ik weet eerlijk gezegd niet wat het meest hartverscheurend is, een kind die zo hard moet strijden voor een kans in het leven, of een ouder die strijd om zijn kinderen op te zien groeien. Of de oudere die nog prima tien jaar langer mee had gekund, maar terugkijkt met een voldaan gevoel.

Iedereen heeft wel een keer te maken gehad met kanker. Als patiënt, als nabestaanden. Iedereen zal ongetwijfeld wel een keer het remissie verhaal gehoord hebben, het verhaal van zovelen die het niet zelf konden navertellen. De meeste kennen de films, de series, of die ene verhaallijn. Iedereen kent de rilling, de huiver. Het gevoel van machteloosheid.

Vandaag draag ik een paars lintje. Het lintje wat ik elke dag in mijn hart draag, is vandaag zichtbaar. Het paarse lintje van het wereld kanker onderzoek fonds. Het lintje wat moed uitstraalt, liefde, maar ook leed en verlies. Het lintje wat ik draag voor mijn eigen dierbaren. Opa, oma, maar ook die ene juffrouw van de basisschool, mijn naamgenote die de strijd won. Maar ook dat lieve, kleine meisje die verzot was op Winnie de Poeh en niet verder mocht groeien. Voor de buurman, die vriendin die overleed, maar ook voor die stoere jongen die het overwon. Dit lintje is ook voor jou, degene die ik niet ken, maar wel een warm hart kan gebruiken. Degene die ik nooit zal kennen, ik denk aan je.

Dit jaar draag ik het lintje ook voor de oma van mijn beste friendje, de moeder van een vriend. Voor beppe. Ik kende haar niet, maar ik ken de verhalen en ik ken haar zoon en oudste kleinzoon. Ik ken hun leed, en haar leed. Haar wensen en hun ambities. Ook zij had een oneerlijke strijd, veel te jong, maar trots en geliefd, vol liefde en karakter werd zij weggenomen. Voor haar, maar ook voor haar nabestaanden.

De ziekte heeft ook voor voor de naasten van een patiënt een enorme impact. Vaak worden zij onverwachts in een ondersteunde rol gedrukt, worden soms overweldigd door schuldgevoel en machteloosheid terwijl ze toekijken hoe hun dierbare de strijd aangaat, of deze verliest. Het hele traject neemt niet alleen het leven over van de patiënt. Gelukkig is er voor de naasten een mogelijkheid om beroep te doen op morele en psychologische steun, maar hoe ga je verder na de kanker?

Ook op deze vraag zijn er miljoenen antwoorden, maar het échte antwoord ligt bij jezelf. Hoe wil je, en kun je er zelf mee omgaan? Soms kunnen mensen ook na hun genezing niet meer genieten. Hun kwaliteit van leven is heel anders dan zij gewend zijn. Kanker blijft je altijd bij. Soms halen mensen motivatie uit de kracht van de patiënt, of gaan zij ineens voor twee personen leven en gooien zij het hele roer om. Volgens experts ligt het vooral aan de band die je met de patiënt had voordat zij ziek werden. Ik betwijfel dit.. De soort band, of relatie, zou geen invloed mogen hebben, die veranderd immers niet omdat de ander ziek is geworden. De ziekte brengt mensen juist vaker dichterbij elkaar, mensen krijgen een andere kijk op dingen en beseffen zich sneller hoe belangrijk de persoon voor hen is. Maar het geeft ook ruimte om er dieper op in te gaan, in de meeste gevallen hebben patiënten en naasten hier evenveel belang bij. Want wat is nou fijner dan elkaar te kunnen helpen?

Het paarse lintje, want kanker raakt ons allemaal, maar kanker draag je niet alleen.

Corine.
©Hoogland Producties / Sven Fotografie