Ik ben vóór een verbod. #5

Dit keer even geen clichés, even geen leukigheid, sinds de jaarwisseling is mijn hart een beetje anders en zijn mijn gedachten op een plek waar ze nog niet eerder zijn geweest. Namelijk in Arnhem.

Ik kan me de allereerste melding nog zo voor de geest halen en ook hoe niet veel later een oproep werd gedaan voor TCO. Dat was voor mij de bevestiging dat die flat niet zomaar een brand was. Ik bleef de meldingen volgen. Soms heb je een soort van onderbuik gevoel. Je kunt het gewoon niet laten gaan. De reanimatie meldingen waren het besef momentje. Er is daar iets gruwelijk mis.

Het duurde niet lang voordat heel Nederland wist wat er was gebeurd. De hal stond in lichterlaaie en de lift was gevuld met rook, een gezin met een vader, een moeder en twee kinderen die net bij opa en oma waren geweest om met vreugde het nieuwe jaar in te gaan.. “De beste wensen”, voor zolang het duren mag.

Vader en zoon overleden ter plaatse, moeder en dochter werden met spoed overgebracht naar het ziekenhuis. Naast de rookvergiftiging, liepen zij ook veel brandwonden op. Alsof het allemaal nog niet erg genoeg was, bleken twee pubers hiervoor verantwoordelijk te zijn. Voor mij is het frappant. Twee jongens die vuurwerk afsteken op het toegestane tijdstip, oud en wijs genoeg om te weten dat je niet binnen de muren met vuurwerk moet gaan spelen. Je kan toch zelf wel bedenken dat vuurwerk afsteken op een bank niet het allerslimste idee is?

Blijkbaar dus niet.. Deze jongens deden dat toch. Genoeg voer voor een discussie, maar willen wij deze nu eigenlijk wel voeren? Kan dat niet nog eventjes wachten?

Al zou dat ideaal zijn geweest, in dit land voeren wij discussies alsof we de oorlog opnieuw betreden en dus moeten we er meteen bovenop. Ik moet eerlijk bekennen dat ik enigszins de mogelijke denkwijze van de jongens wel kan begrijpen. Ook ik was ooit hun leeftijd. Volle verstand, je bent je bewust dat vuurwerk gevaarlijk is, je hebt de waarschuwingen en voorlichtingscampagnes allemaal allang gezien, je weet het maar al te goed. En toch.. Veel jongeren op die leeftijd voelen een druk en hebben de neiging om te denken “dat overkomt mij echt nooit”, maar dan gebeurd het toch.. Misschien was het om stoer te doen, of stonden ze er gewoon even niet bij stil. Ik denk niet dat die jongens het met opzet hebben gedaan, maar ik sluit mij wel aan bij het zinnetje: “Had je toen maar hersenen gehad.”

Ik geloof dat de jongens zich hier heel vervelend onder voelen en wetende wat voor een leed zij hebben veroorzaakt zal ongetwijfeld moeilijk voor ze zijn, maar dat geeft anderen (vooral volwassenen) niet het recht om deze knapen te bedreigen met de dood. Ik ben het eens dat deze jongens er niet mee weg mogen komen. Ik moet eerlijk zijn, ik ben er zelf ook schuldig aan. Als de doodstraf nog was toegestaan.. Maar sprekend zonder teveel emoties.. De jongens hadden geen kwaad in de zin, ik kan niet geloven dat zij dachten ‘kom we steken de flat in de fik’, en met dat beklemmende gevoel en de dubieuze gevoelens die het hele land inmiddels met elkaar deelt.. Een gepaste straf is meer dan genoeg. Die jongens hebben nog een heel lang leven voor de boeg waarin zij hier dagelijks mee geconfronteerd zullen worden, dat op zichzelf is al hel genoeg. Gooi wat mij betreft maar gewoon een verbod op particulier vuurwerk.

Naast deze tragische gebeurtenis, werd ik vastgegrepen door het leed wat onze hulpdiensten werd aangedaan, wat zij die bewuste nacht hebben gezien, maar ook hebben moeten ondergaan. We zijn ons er van bewust dat hun werk vaak alles behalve veilig is. Maar een simpele containerbrand is normaliter geen bedreiging voor onze brandweerlieden, behalve op oud en nieuw. Onze politieagenten lopen doorgaans niet zoveel risico op brandwonden, tenzij zij tijdens de jaarwisseling op pad moeten. Ook ons ambulancepersoneel heeft niet standaard te maken met vuurpijlen die hun kant op geschoten worden. Het feit dat er mensen zijn die het nodig achten om de helden van onze maatschappij in moedwillig in gevaar te brengen en hun voor het leven te tekenen, dat gaat er bij mij simpelweg niet in.

Ik zie die mensen in het blauw en in de rode wagens maar al te graag wanneer ik ze nodig heb en ook als een ander hun nodig heeft, waarom zouden uitgerekend zij, die alles voor ons doen, bekogeld moeten worden met (zwaar)vuurwerk? Natuurlijk staat niet achter hun, niet iedereen van onze bevolking heeft de beste ervaringen met onze hulpdiensten, maar ergens zul je daar dan wel om gevraagd hebben toch? Zij hebben er niet om gevraagd om letterlijk gebombardeerd te worden in een woonwijk, of verminkt te raken door jou. Hoe graag ik ook wil zeggen, laat het jou leven maar eens zijn.. Hun zouden jou dat nooit toewensen, zij hebben hun beroep gekozen omdat zij levens willen redden en willen in staan voor de veiligheid. Onze veiligheid.

Voor mij was het feit dat onze hulpdiensten opzettelijk worden verwond of erger al reden genoeg om vuurwerk te gaan verbieden, laat het maar lekker bij de vuurwerkshows blijven, maar de vele branden, vernielingen, de mishandelingen van onze dieren en alle andere gebeurtenissen van de afgelopen jaarwisseling dragen zeker bij aan deze mening. Ik ben dan ook oprecht blij om te zien dat steeds meer mensen het niet langer accepteren.

Ik wens iedereen een gelukkig en vooral veilig nieuwjaar, tot de volgende column!

Corine.