16 oktober 2021

Een persoonlijk verhaal #1

12 min read

Column #1

Gisteravond ontdekte ik dat iemand dichtbij mij uit het leven is gestapt. Nieuws wat je liever niet krijgt, maar op de een of andere manier komt zelfmoord altijd net even wat anders binnen dan een moord of een fataal ongeluk. De vele vragen, waarvan de antwoorden eigenlijk al gegeven zijn. De onzekerheid, had ik wat kunnen veranderen? Wat als ik bij hem was geweest? Ik wou hem nog bellen, had ik dat maar gedaan.. De gedachtegang die helemaal niks aan de situatie gaat veranderen. Onze vriend was daar anders in, bij hem vroegen we onszelf af “wanneer gaat het gebeuren?” we konden hem niet helpen, hoe graag we dit ook wilden, maar we hebben het zeker geprobeerd. Ondanks dat ik troost vindt in het idee dat hij eindelijk zijn lang gedroomde rust heeft gevonden, wordt ook ik door deze gedachten achtervolgd. Hij is niet mijn eerste maatje die op deze manier is gegaan, hij zal ook ongetwijfeld niet de laatste persoon zijn die zelfmoord als uitweg kiest.

Zelfmoord. Een naam die past bij de triggers en de daad zelf. Maar wat klinkt het toch zo onvriendelijk, bijna onmenselijk. Toch voor degenen die zich tot deze laatste daad wenden is het ‘vriendelijk’, het is hun weg naar vrede en rust.

Er is een aantal jaar geleden een discussie ontstaan, nabestaanden waren het niet eens met de benaming, want als het al niet heftig genoeg is, noemen we het ook nog eens moord. Maar moord is met voorbedachte rade, gewelddadig, met de intentie om iemand om het leven te brengen.. Maar is dat ook niet de bedoeling als je zelf uit het leven stapt? Dat gaat vaak ook niet zonder geweld, dat is ook met voorbedachte rade, vaak niet een plan waar al weken op gebroed is, maar soms wel. Ook dat is met de intentie om dood te gaan.. En dus kwamen zij met het voorstel om het vanaf nu maar zelfdoding te noemen. De meesten denken pas bij een weloverwogen beslissing tot euthanasie bij ondragelijk lijden, lichamelijk of geestelijk, aan zelfdoding, want zelfmoord zou volgens weer een andere groep impulsief zijn, en dus geen moord.

Maar zijn de twee woorden ook echt zo verschillend?
Het leed veranderd niet, de pijn en de schaamte houdt niet ineens op, het verdriet en het ondragelijke geknaag wordt er niet anders van. Het blijft een daad die we liever voorkomen. Ik snap het wel, zelfdoding klinkt wat vriendelijker, het maakt het wat makkelijker om het uit te spreken wanneer er wordt gevraagd: “hoe is hij/zij om het leven gekomen?”

Als mij dat wordt gevraagd, moet ik altijd even slikken. Mijn eigen verlies, maar ook mijn eigen ‘zelfmoord momentje’ komt bij mij terug. Hier hadden onze vriend en ik geregeld gesprekken over, wij begrepen elkaar. We hadden alleen elkaar’s geluk niet, want waar ik gelukkig verder kon en wel licht aan mijn tunnel had, ontbrak dit bij hem. Nu zul je denken ‘maar geluk creëer je zelf’ dit is helaas niet altijd zo gemakkelijk. Alles in jou omgeving heeft invloed op jou gevoel en zeker op jou gedachtegang, die laatste is ó zo verraderlijk.
Bij onze vriend speelde zijn hele leven lang moeilijke periodes af, mentaal was hij sterk maar moe, en vermoeidheid verminderd het reactie vermogen. Hij had zijn gelukkige momenten, zoals vele deze ervaren, maar als jou wereld 85% donker t is, maakt die 15% wat je aan licht hebt ook niet veel uit.

Helaas is dit een concept wat voor velen nog moeilijk te bevatten is, zij houden zich vast aan het idee dat de ongelukkige niks meer om hun familie of hun vrienden geeft, dat alle mooie momenten er niet meer toe doen, dat ze die ene dag zo oprecht gelukkig leken, waarschijnlijk ook waren, betekend niet dat zij de hele dag dit gevoel hebben vastgehouden. Het maakt hun liefde voor hun nabestaanden niet minder, voor de meesten zijn de nabestaanden een reden geweest om langer vol te houden. Op momenten dat zij geluk ervoeren was er uiteindelijk toch wel weer dat stemmetje, dat beklemmende, bijna stikkende gevoel, die strop heeft altijd al om hun hals gezeten.

Nu lees je ‘dat stemmetje’ en zul je denken ”maar ze waren toch niet gek?” nee zeker niet, maar in de meeste gevallen van zelfmoord, waren zij wel depressief. Depressie komt nooit alleen en het komt zeker niet met alleen een rotgevoel en verdrietige, heftige emoties. Depressie is een sluipmoordenaar. Het zorgt ervoor dat je gek wordt, die stemmetjes die je vertellen dat je beter af bent als je dood bent, of dat je waardeloos bent, dat je niks kan, als je deze woorden vaak genoeg hoort, ga je ze vanzelf geloven. Het is heel moeilijk om deze stemmetjes weer stil te krijgen en als dat dan uiteindelijk lukt, hoe moet je dan verder? Je bent er zo gewend aan geraakt, je bent leeg zonder deze stemmen, zonder die woorden. Want hoe moet dat nu, ik was toch beter af dood? Hoe moet ik nu positieve dingen gaan denken, als ik toch waardeloos ben? Veel mensen maken hier de fout door te denken dat ze er vanaf zijn, maar ook depressie heeft een verwerkingsproces. De meesten zijn bang om hulp te vragen of achten de hulp kansloos, als je iemand kent of ziet waarvan je het weet of waarvan je twijfelt, praat met ze. Ontdek hoe jij hun kan helpen, overtuig hun om hulp te gaan zoeken. De hoeveelheid zelfmoorden die de afgelopen drie jaar hebben plaatsgevonden konden vast en zeker niet allemaal voorkomen worden, maar misschien wel een paar als zij de juiste hulp hadden gekregen. We weten allemaal hoe er in dit land wordt omgegaan met deze groep, maar samen kunnen wij dit veranderen en heel misschien zelfs voorkomen.

In de meesten gevallen van zelfmoord vindt er nog een trigger plaats, soms zijn dat hun eigen gedachten, soms zijn dat dingen uit hun omgeving. Op deze momenten draaien zij door, bijna impulsief voeren ze uit wat misschien al tijden in hun hoofd heeft gezeten, hadden ze alleen maar die laatste trigger nog nodig om dit te doen. Hadden ze die laatste trigger maar nooit gehad..

Zelf praat ik ook niet graag over zelfmoord, mijn eigen momentje ligt in het verleden, onze vriend komt er niet mee terug. Maar toch betrapte ik mezelf erop het fijn te vinden om met iemand over hem te praten, over hem als persoon, over zijn problemen, over zijn zelfmoord en elkaar de steun geven die we allebei wel even konden gebruiken. Twee volslagen vreemden samen gebracht door zo’n prachtige en bijzondere jongen. Niet door het rouwen om onze vriend, maar om hem. Daar ging het om en daar zal het altijd om blijven gaan.

Heb jij zelf zelfmoord gedachten of zelfmoord meegemaakt? Voel je vrij om te reageren, dit mag in de reacties, dit mag privé. Ook raad ik je aan om contact op te nemen met 113.
Dit kan via telefoonnummer : 0900 0113 of via hun website https://www.113.nl/ daar zal 24/7 iemand beschikbaar zijn om met jou in gesprek te gaan.

Heel veel liefs en een fijne zaterdag,

Corine.

foto©113.nl

Geef een reactie